Stało się to szczególnie ważne w 1979 roku, gdy obalony w czasie rewolucji islamskiej, szach Reza Pahlawi został zmuszony do ucieczki, a kraj przekształcono w republikę islamską pod rządami ortodoksyjnego przywódcy religinego ajatollaha Chomeiniego. Gdy Chomeini ogłosił zamiar rozszerzania rewolucji islamskiej poza granice Iranu. inne państwa muzułmańskie poczuły się zagrożone. Szczególnie trudna była sytuacja sąsiedniego Iraku, gdzie znaczny procent ludności kraju stanowili szyici, zwłaszcza że Chomeini uważał ten kraj za państwo świeckie. W Iraku władza należała do sunnickiej partii Baas (Partia Odrodzenia), teoretycznie opowiadającej się za socjalizmem i zmierzającej do utrzymania jedności w świecie arabskim, w praktyce sprawującej władzę dyktatorską. Tuż przed rewolucją islamską w Iranie, władzę w Iraku objął bezwzględny Saddam Husajn. Irak i Iran od dawna toczyły spór terytorialny o rzekę Szatt-al-Arab, będącą wspólnym ujściem Eufratu i Tygrysu do Zatoki Perskiej. Do 1975 roku należała ona do Iraku, którego granica z Iranem przebiegała wówczas wzdłuż wschodniego brzegu. Iran żądał przeprowadzenia granicy pośrodku Szatt-al-Arab, tak aby obydwa państwa miały do niej dostęp.